In de Trajectversterker worden trillingen opgewekt die objecten kunnen transporteren over een lijn, een weg, opgebouwd uit houten elementen. De trillingen over deze weg lopen in \u00e9\u00e9n richting. Het traject dat wordt afgelegd is variabel van lengte, afhangend van de expositieruimte. Op de eerste presentatie, november 1993 in Rijksmuseum Twenthe te Enschede, in het kader van TARt’93, was het een rechte lijn van zo’n 13 meter lengte en liep de weg schuin omhoog. De objecten bestonden uit ruwe, onafgewerkte Hollandse klompen van verschillende afmetingen. De acht houten elementen die de weg vormen zijn als een sandwich geconstrueerd, d.w.z. zij hebben een holle bodem. Een stijve constructie, noodzakelijk om de trilling over de hele lengte goed door te geven. Tegelijkertijd dienen deze holle ruimtes als klankkast voor de eroverheen trillende objecten, die zich, \u00e9\u00e9nmaal op de weg terecht gekomen, onder een kleine hoek omhoog verplaatsen. Ze reizen over de weg, de zwaartekracht voorbij, naar een punt in de verte. De mogelijkheden voor de computer beperken zich in deze installatie tot het in- en uitschakelen van trilmagneten in steeds verschillende combinaties. Op het eerste gezicht leidt dit tot ordelijk gedrag, bij nader inzien blijken de opgewekte trillingen op verschillende plaatsen van het traject echter niet alleen onderling te verschillen in intensiteit, maar ook ter plekke te wisselen in sterkte. Zelfs veranderingen in de posities van objecten, die zich over hetzelfde element verplaatsen, zijn van invloed op elkaar. Doordat de trillingen, opgewekt door de trilmagneten, niet alleen boven in de elementen plaats vinden, maar zich ook door het statief verplaatsen, kan het hele traject zodanig complex in trilling gebracht worden dat het onvoorspelbaar is of een object het einde van de weg zal halen. Ook hier leidt schijnbare technische eenvoud tot complexiteit. De Trajectversterker biedt subtiele mogelijkheden tot het verplaatsen, het laten reizen van geluid in een ruimte, waarbij vorm en de akoestiek van de ruimte zelf natuurlijk ook een grote rol speelt. Elk object heeft een eigen muzikale identiteit en zijn eigen tempo, afhankelijk van materiaal, grootte, vorm etc. Het geluid van de Trajectversterker varieert van grote energieke volumes tot het nauwelijks hoorbare.<\/p>\n